Woehoe, de eerste maand van 2018 is voorbij en hij was echt heerlijk. Ook qua lezen liep het allemaal helemaal lekker: ik heb 8 boeken gelezen. 2 per week, zeer tevreden met dat aantal.

Ik begon het jaar met de dichtbundel van Tim Hofman: Gedichten van de broer van Roos. Eerlijk gezegd had ik hier niet zulke hoge verwachtingen van, sorry, maar ik ben altijd een beetje sceptisch als bekende personen ineens óók gaan publiceren. Het viel me redelijk mee, maar ik miste de consistentie in deze bundel. Een aantal gedichten was simpel en kort, meer woordgrappen dan poëzie. Andere juist mooi, uitdagend en ook met een vorm die veel toevoegde aan de inhoud.

Ik las ook Eat That Frog van Brian Tracy. Een boek over het verhogen van je productiviteit. Tsja, wat moet ik hierover zeggen. Ik vind er altijd wel interessante gedachten achter zitten, maar de toon irriteert me mateloos. Het is heel erg “ik deed dit en werd toen super succesvol en rijk en als jij dit ook doet, word je dat ook!!!” en het doet lijken alsof rijk en succesvol worden echt héél makkelijk is. Ik prik daar persoonlijk wel een beetje doorheen.

Het boek dat ik deze maand voor Hebban recenseerde was Spiegel, de vertaling van Mirror, Mirror, van Cara Delevingne. Viel me eigenlijk een beetje tegen. Er zat van alles net iets teveel in. Teveel drama, teveel verhaal, teveel gedoe tussen de personages om de hoofdlijn goed te blijven volgen. Ook zaten er veel clichés in deze roman, wat zeer jammer is.

Yes, ook De acht bergen van Paolo Cognetti kon niet achterblijven, nadat iedereen (incl. DWDD) zich er lyrisch over heeft uitgesproken. Ik vond dit een mooi boek. Het is goed geschreven, de vriendschap en familieband is voelbaar, het tijdsverloop is heel natuurlijk. Vooral de natuur en bergen zijn echt wauw. Maar toch deed dit verhaal het niet helemaal voor mij. Het kon me op persoonlijk niveau niet raken, het leek wel alsof er een afstand tussen mij en dit boek zat. Lekker zweverig Ai, maar, ja… dit was gewoon niet mijn soulroman.

De roman die ik het leukst vond om te lezen deze maand was Simon vs de verwachtingen van de rest van de wereld van Becky Albertalli. Lekker young adult en gewoon een feelgood weglezer. En toch is dat een beetje te weinig lof voor dit verhaal, want het bevat veel diversiteit, op een fijne, niet geforceerde manier. Met homoseksualiteit als hoofdthema onderscheidt het zich van veel andere YA-boeken. En Becky Albertalli maakt zó duidelijk dat het geen fuck uitmaakt wat voor soort relatie je hebt, want de omschreven liefde heeft een zeer hoog zwijmelgehalte. (Serieus. Ik ben echt <33333 op Simon en Blue)

Per ongeluk ‘las’ ik On Fleek, van Ellen Snijder. Ik dacht persoonlijk dat er wat meer Girlboss advies in zou staan, maar het is eigenlijk echt alleen gericht op kleding. En er staan best wel stomme dingen in. En ook heel vaak hetzelfde. En het is ook eigenlijk niet echt een boek, maar meer een tijdschrift met een harde kaft. Ofzo.

Een roman die al lang op mijn lijstje stond: Eleanor Oliphant is Completely Fine van Gail Honeyman. Ik vond het hoofdpersonage, Eleanor, eigenlijk een beetje overdreven. Ze is welbespraakt, maar heeft verder weinig algemene kennis, terwijl ze wel vijf dagen per week op een kantoor werkt. De roman is best wel oké, het is vergelijkbaar met The Rosie Project, al vond ik die veel leuker. Het zijn vervelende details die het verhaal iets minder maken.

Als laatste las ik Vergeet de meisjes van Alma Mathijssen. Wow. Wat een bizar boek. Maar wel heel intrigerend. Dit was een verhaal dat me helemaal wist vast te grijpen. Raar, onheilspellend, boeiend. Soms lange dialogen en zijsprongen, maar het heeft me geen enkele keer verveeld. Echt, een fijne roman.

En dat is natuurlijk lekker om de maand mee af te sluiten. Helemaal klaar voor februari!