HAHA karig. Februari is natuurlijk de kortste maand van het jaar, maar het voelt ook gelijk alsof het twee weken korter is, in plaats van drie dagen. Ik heb een redelijk drukke maand gehad en dat is terug te zien in het aantal boeken dat ik gelezen heb: namelijk drie. Jeetje. Nou ja, nieuwe ronde, nieuwe kansen in maart.

Het eerste boek dat ik deze maand las, eigenlijk een graphic novel, is The complete Persepolis. Het levensverhaal van Marjane Satrapi, die opgroeit tijdens de Islamitische Revolutie in Iran. Een heel mooi en begrijpelijk boek, dat niet alleen de revolutie inzichtelijk maakt, maar ook een coming-of-age verhaal is van een jong meisje in Iran.

Daarnaast las ik ook Verdermeer van Tahereh Mafi. Ik hou heel erg van dit soort boeken, vol met fantasie, maar deze deed het niet helemaal voor mij. Ik kon er op de een of andere manier niet helemaal inkomen. Het verhaal pakte me niet. Terwijl ik het wel heel bijzonder vond. Topzinnen zoals: “Moeder was zo boos dat Alice te laat thuis was dat ze bijna haar dochters handen eraf beet”. Het fantasiegehalte is hoog: niks is te gek in dit boek.  

En ik las Miracle Morning van Hal Elrod. Zelfhulpboek nummer twee dit jaar. Interessant én irritant. Het toontje dat dit boek aanhoudt, is een beetje hinderlijk. Vooral omdat het alles heel makkelijk doet lijken. Het geeft handvatten om je ‘middelmatige leven’ tot een fantastisch leven om te buigen en ‘iedereen kan het’. Dat laatste geloof ik niet helemaal. Maar goed, ik wil gewoon een fantastisch leven en nu weet ik hoe dat moet.

Een van de leukere dingen die ik deze maand gedaan heb is een gastblog schrijven voor The Black Sheep Indie. Februari was feelgoodmaand en ik mocht daar een passend artikel bij schrijven. Aangezien boeken mij per definitie al een goed gevoel geven, was dat niet zo moeilijk. Je leest het artikel HIER.

In maart maar weer even focussen, want eh, er mag wel wat meer gelezen en geschreven worden.