Een prachtig, emotioneel liefdesverhaal

Dit is een herschreven versie van de recensie die ik voor Hebban schreef. Ik heb dit gedaan omdat dit boek mij persoonlijk nogal raakte. De originele Hebbanrecensie is hier te lezen. Voor mijn persoonlijke waardering: lees vooral verder.

Mijn relatie is uitgegaan. There, I said it. De jongen waarmee ik hoopte oud te worden, heeft me gedumpt. En daarmee had Het licht dat we verloren op geen beter moment in mijn brievenbus kunnen vallen. Het bevestigt voor mij opnieuw hoe literatuur gedachten onder woorden kan brengen. Woorden waar je zelf naar zoekt, maar die je moeilijk kunt vinden.

In het dankwoord schrijft Jill Santopolo: “Ik schreef het korte verhaal dat later Het licht dat we verloren zou worden in 2012 nadat een relatie waarvan ik dacht dat hij voor altijd was tot een einde kwam.” Nou, that makes two of us, Jill. En dat wordt ook goed duidelijk in deze roman.

Het licht dat we verloren gaat over Lucy en Gabe, die elkaar ontmoeten op een dag die voor veel Amerikanen alles veranderde: 11 september 2001. Wanneer ze elkaar na hun afstuderen weer tegenkomen, is het gelijk raak. Vanaf die avond zijn ze samen, totdat Gabe ‘noodgedwongen’ naar het buitenland vertrekt voor zijn werk.

Lucy probeert na haar liefdesverdriet om Gabe een nieuw leven op te bouwen met Darren. Gabe duikt echter nog regelmatig op in haar hoofd. Santopolo schrijft vanuit Lucy, die haar verhaal ‘vertelt’ aan Gabe: “Het is de enige foto die ik ooit van je heb genomen. Ik vraag me af of je hem nog steeds hebt.” Dit maakt het verhaal persoonlijk, je kunt je volledig inleven in het hoofdpersonage. Geen ander vertelperspectief zou dit bereikt kunnen hebben.

Het is een concrete, duidelijke manier van schrijven waarmee Santopolo de liefde – en de verschillende soorten hiervan – vast weet te leggen en ondertussen ook de lezer weet te raken. Het mooiste en beste voorbeeld hiervan is de ‘vuurmetafoor’:

“Ze zei dat ze elke verhouding die ze heeft ziet als een soort vuur. Dat sommige relaties aanvoelen als een bosbrand – krachtig en boeiend en verheven en gevaarlijk en met de capaciteit je te verbranden voordat je zelfs maar beseft dat je bent verbrand. En dat sommige relaties aanvoelen als een haardvuur – solide en stabiel en knus en ondersteunend.”

Duidelijk wordt dat Lucy en Gabe een ‘bosbrand’ waren, terwijl Lucy en Darren een ‘haardvuur’ zijn. Vooral dit gedeelte zette me aan het denken, omdat het zo concreet en tastbaar is: je kunt je eigen situatie hier makkelijk aan spiegelen. Andere thema’s die belangrijk zijn in het boek: het begrepen worden door je geliefde, het najagen van dromen en de zoektocht naar en de betekenis van geluk en houden van. Ook thema’s die je op een keerpunt in je leven aan het denken zetten.

Op Hebban heb ik deze roman vier sterren gegeven, omdat ik me in kan denken dat het minder goed is wanneer je de herkenning mist. Wellicht komt het verhaal dan wat langdradig en besluiteloos over.

Maar voor mij, omdat ik die herkenning wel heb, is deze roman zeker vijf sterren waard. Het heeft me veel te vaak doen huilen: omdat ik mijn toekomst ook zo voor me zag, omdat ik dingen herkende die ik eigenlijk niet toe wilde geven en omdat ik voelde wat het verhaal over wilde brengen. Het heeft me inzichten gegeven en vooral hoop.